Een cruciale vraag die opkomt bij het overlijden van een tandarts is of zijn titel blijft gelden zodra hij niet langer BIG-geregistreerd is. Dit dilemma kwam aan het licht toen mijn vader recentelijk overleed en we de rouwadvertentie aan het opstellen waren. Moesten we naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' vermelden, hoewel hij al 27 jaar met pensioen was? Het ging immers niet zomaar om iemand, hij oefende het beroep van tandarts uit.
De vraag rijst of je tandarts bent in hart en nieren of dat je simpelweg als tandarts werkt. Dit houdt in of je buiten de normale patiëntenzorg ook nog passionaat bezig bent met het vak of niet. Er zijn bevlogen tandartsen die niet noodzakelijk lid hoeven te zijn van een formele vereniging, en er zijn tandartsen die het rustig aan doen. Passie is een keuze, geen lidmaatschap.
In de tijd van mijn vader was passie bijna een verplichting, aangezien bijna elke tandarts een eigen praktijk had met alle bijkomende rompslomp. Hij runde een eigen praktijk aan huis (met aanvankelijk maar liefst 12000 patiënten) en had elke maand een uiterst drukke weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde. Hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts. Een bevlogen persoon ondanks zichzelf.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd dook hij onder in Muggenbeet, waar hij in zijn carrière al vroeg een tweede huis had gekocht, net als veel tandartsen destijds deden. Privacy was voor een dorpsarts misschien niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Na 30 jaar toewijding in de praktijk was mijn vader er klaar mee. Het was tijd om te stoppen met werken, maar ook om te stoppen met het tandarts zijn. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw leven te beginnen. Een leven in de natuur, zonder patiënten en hectische agenda's. Het was tijd om te genieten en daar hoorde geen tandheelkunde meer bij.
Uiteindelijk werd er geen 'tandarts' vermeld in de rouwadvertentie, aangezien hij dat al lange tijd niet meer was. Toen een week later de condoleancekaarten binnenstroomden, waren er verrassend veel van oud-patiënten, ondanks zijn 27-jarige pensioen. Mijn vader had het vak allang achter zich gelaten, maar voor zijn patiënten was hij nog steeds hun tandarts, tot aan het einde.
Jerry Baas
